اینروزها به طورغریبی حساس شده ام .

حس یک زن را دارم که درخت کائوچوی روبروی پنجره اتاقخوابش قـطع شده

است و او دیگـر میتواند که برود .

 تمام قصه ام با حرکتی مدور و آرام پیش میرود .

آرام و سرد.

سرد و تنها.

مثل تنهایی پیاده روی ملک آباد که بوی سردی و انجیر رسیده میدهد.

که من همراه با سایه هایم زیر پروژکتورهای عبوس نور را از خود عبور

میدهیم .

عادت ندارم به همراهانی چنین زیاد که گاه از تعـقیب نامانوسشان میترسم.

کاش تابستان نبود با شبهای گرم وطولانی و اینهمه چراغ روشن.

من به تنهایی بی نورم خو گرفته ام.

 این دنیا برای من زیادی بزرگ و آدمیتش زیادی خشن شده است.

  تنها عشقم با تمام مهربایهایش با تمام آغوشهایش هم نمیتواند این خلع بی‌رنگ را پر کند

شعر ملودی    Gloomy Sunday    یکشنبه غم انگیز  

  در فیلمی به همین نام                                             

 یکشنبه غم انگیز  

 تا شب دوام نمیارم

در تاریکی و سایه ها ت

نهایی مرا می آزرد 

با چشمانی  بسته تو از کنارم میروی

تو آرمیده ای  و من تا صبح منتظر  

سایه های مبهمی را میبینم

از تو خواهش میکنم به فرشته ها بگویی مرا در اتاقم تنها بگذارند

 یکشنبه غم انگیز

چه بسیار شنبه ها تنها در سایه ها 

و من امشب خواهم رفت

چشمانم چون شب پرفروغ میدرخشد

دوستان برایم گریه نکنید                 که مزارم  نورباران است

 به خانه بازمیگردم                         جانم به لبم رسیده است

در سرزمین امن سایه ها                تنها به خواب میروم

یکشنبه غم انگیز 

 لطفا این فیلم را ببینید . این فیلم به زبان مجاری است پس  زیر نویس میخواهد .این ملودی را که در فیلم  آندراش (نفر وسط عکس بالا) میسازد  ـ حتی بدون شعرش ـ غروری را در هر کس میپروراند که دیگر تحمل زخمها و تحقیرهای دنیا برایش غیر ممکن میشود و به خودکشی میرسد.دو روز است که در جذبه ی ملودی زیبای این فیلم و فضای عجیب و رومانتیکش هستم.

 دستهایت در ملودی گم میشود

همه خیره مانده اند به چشمان  حیرت انگیز ایلونا

و لبان او اتفاق را پیش میبرد

غرور تو را و یکشنبه غم انگیز را

کاش راز ملودی را نفهمیده بودی آندراش!

         هم خونه

 هم خونه ی من ای خدا 
 از من دیگه خسته شده
 کتاب عشق ما دیگه
 خونده شده ،‌ بسته شده

 خونه  دیگه  جای غمه
 اون داره از من دور می شه
 این خونه ی قشنگ ما
 داره برامون گور می شه 

  اون دست گرم و مهربون
  با دست من قهره دیگه
  چشمای غمگینش با من
  قصه ی شادی نمی گه 

 هم خونه ی من با دلم
 خیال سازش نداره
 دستای مردونش دیگه
 میل نوازش نداره 

 ای دل من ، ای دیوونه 
                      بذار برم از این خونه 
                       corbis                                    چه عذابی داره بی تو 
              تن سنگفرشا رو شستن
              واسه گم کردن لحظه 
              دل به آشپزخونه بستن 

             باغچه رو آب پاشی کردن 
             خونه رو جارو کشیدن 
             میون آینه ی ظرفا 
             طرح چشم تو رو دیدن 
                                                                                                    شب                         شب که بر می گردی خونه 
                      خونه زندگی میگیره   

      تمام روز در انتظارت میمانم. خونه بغضهای مرا میبیند

       و من تمام عشقم را در قابلمه ای میریزم  و در میزی که به انتظارت میچینم 

دو روز پیش سراغ جعبه خاطرات کودکیم رفتم

نوار های قصه ام را دور خودم چیده ام

قصه های خوب ایرانی  

                              واسه بچه های مامانی

بغض کرد ه ام .

شنگول و منگول

بزک زنگوله پا       ورمیجهید دوپا دو پا

سایه و سپیده

کدوی قلقله زن

و توی گوشم می پیچد :

خوب بچه های خوبم      نوگلای محبوبم

وبغضم میترکد

وگریه میکنم

  برای تو .  حمید عاملی

 پدر قصه گوی من

تو که شبها در تاریکی اتاقم  منو تنها نمیذاشتی

از لب طاقچه صدات می آمد

و اونقـدر مهربون میگفتی نوگلای محبوبم

که تمام لولوهای اتاقم فـرار میکردن

میگفتی  و میگفتی تا خواب بیاد نازم کنه

وتمام کلاغهای آخر قصه ی تو به خونه میرسیدن.

من هم بی وفایی کردم

اما نه آنقدر که دیگران

قصه گفتنت را تعطیل کردند

دلت را شکستند ...

اما تو آنقدر صدا داشتی تا ماندگار بمانی

ماندگار ... ماندگار ... ماندگار

  تو پدر شبهای تمام کودکان دیروزی

  وکودکان امروز   .

  حتی با تمام پلی استیشنها  و کامپیوترها و کارتون های جنگیشان.

لنزهایت را برای من در بیاور

معشوق هزار عاشق ترانه های اولیه

من به سیاهی شفاف این منظره  ها

                                 عادت دارم

پرده ها را میکشی

من در بازی رگهایت گم میشوم

تو پهن میشوی

بر ابهام ابلق تکلم

در  سکوت هجوم نفـَس 

.

چشمهایت را قدری روی هم بگذار

سنگ در برکه موج میشود

تو ماه میشوی

پیچ میخوری

مردمک چشمانم ریز میشوند

.

تو جاری میشوی

با تمام همیشه ات

روی سکر آب

بر انحنای ماهیهای ناآهیتا

در بلندترین شب سال

که باز تو متولد میشوی

با مهر

بر بالای کاجهای همیشه ی روز

.                                                                                                                          آنیما

و دوباره پرده ها را کنار میزنی

می پاشی  خودت را روی دستهایم

و دکمه های پیراهنت را بی هوا میبندی

                                                                                      دی ( تولد خورشید ) مبارک

 نا آهیتا : بی آلایش. نا آلودگی. پاکی                                             و تولد مهر ( میترا )

یک سنگ بزرگ

در ذهن من رنج میبرد

پرتابش میکنم گاهی

و سقوط میکند گاه یک پرنده  بر آسفالت شعرم

ماشینها  از روی آن میگذرند

و جسمش به شیوه ای تهوع آور محو میشود

پرنده را ...

هیچ گاه نمی‌بینی

اما شعر من

                بطور عجیبی

                                 همیشه میخواهد که پرواز کند

پیوسـت

- پرنده در زمین له میشود و ما در آسمان .

- در زندگی ، همیشه روزهایی هست که در آن له میشویم .

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

                  همین روزها بود که به دنیا آمدم ؛

                  مثل گربه ای که به حیاط ( ت ) میپرد.

                  چارچنگولی . ترسان . با احتیاط .

                  میترسد اما میپرد ...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 کبریتها                                      

کبریتها

کبریتها ی تا ته سوخته .

تو موج میزنی  در دامنت

و باد با رقص تو آغاز میشود

کبریت جرقه میزند

تو آبی میشوی .

موج میخوری

و زرد میشوی .

شانه هایت را میلرزانی و

نارنجی میشوی .

به چشمهایم زل میزنی و

 سیاه میشوی .

و من  مانده ام. سرخ سرخ

در نفس نفسهای تو

هم آغوش دشت مات

و همه ی چیزی که داشته ام

همین کبریتهای شبانه است .

این گیتار فلامنکو که قطع نمیشود

    

        و تو تمام جعبه ی کبریت را رقصیده ای .

    تو                                                               پـرومــتـئـــوس . که آتش را برای انسان دزدید    

    مرا آفريده ای  ...

                تو                                                

               تــــــــو

           بــــــــــــــرایم

       آتــــــــش  آورده ای

      پـرومــتـئـــوس  مــن !

     تــا  بـاقی   بـمــانـیــــم

      با هـم ...   همـیشــه

        پـــــــــــس چـــــرا

          پـــــــرنـــده  ی

            مــحتوم  تـو

              هــر روز

                  یـــک      

                  گوشـه

                       از

                        جگرِ

                        تنهایی

                               مرا

                          چنگ

                       میزند

                      ...

                   .

                .

تمام دلم تنگ میشود

وقتی تمام دنیا دور سرم چرخ میزند

من متشخصترین مرده‌ای میشوم

که از آن جهان باز گشته است

 گشته یا نگشته

یکی از جیبهایم را که سوراخترین چاله‌ی جهان در آن بود

تا همه تیله‌های کودکی

و دفترهای خط خطی

و  شعر‌های آبکی

و عشقهای الکیم 

از آن نیافتند و

قل بخورند و

قل بخورند  تمام توپهای جهان دور سرم

شوت میشوند

... گـــــــــل

و گل انداخته بود لـُپهای من

وقتی تو عاشقانه‌ترین  سیلی دنیا را در گونه‌ام  جا میگذاشتی

 جا دارد  یا  ندارد  این تابوت که تو ساخته‌ای

بغضم آنقدر بزرگ شده بود که در هیچ تابوتی جا نمیگیرد.

تمام دنیا دور سر من  چرخ میزند

و تمام دل تابوتم تنگ میشود 

مچاله میشوم

و باد میکنیم  من و تابوتم

روی دست  دلقکهای سیاه تو

.

از زبان مرد شاعر :

کنار ایستگاهی ایستاده ام

تو چشم در راه مرد دیگری هستی

من این را میدانم

چمدانت را می آورم

مردی دیگر همسفـرت خواهـد بود …

و من خجالت میکشم از سیلی زدن به زنی

که در چمدان دسته سفـیدش

زیبا ترین روزهای مرا میبرد.

...........................................................................................................

.

از زبان زنی که ادعای شاعری ندارد:

درزیباترین روزها

 من

جایی  بین بهار و بیروت وعشق و هم آغوشی  تنها مانده ام

.

تو هیچ وقت نبوده ای

و من هم خجالت کشیده ام  

از سیلی زدن به حافظه ی روزهایی که میگذرند

تا روزهای زیبای تو

روزهای غمگین و ساکت و فداکارانه ی  من بشوند

...

تو این  را ندانستی

حالا میخواهم بروم

و چمدان دسته سفیدم را به دست کسی بدهم

که  شاید به بزرگی تو نباشد 

اما

همیشه با من به داخل قطار می آید

.....................................................................................................................................

( البته شعر اول از نزار قبانی بود و همه میدانیم این مرد بزرگ برای رشد زن در جامعه عربها  

بسیار زحمت کشیده است . این  بی احترامی به او نیست . تنها  نگاه من به این شعر است نه نزار قبانی عزیز)